Hayattan Gram Zevk Almıyorum

pınar köfte (ya da öyle köfte olmaz olsun)

2009-07-09T20:46:00.004+03:00

arkadaşım madem doğru düzgün şarkıyı yazamadın, daya müziği, daya köfteyle kendinden geçen çocukları! aynı mesajı çok daha normal ve insanı daraltmayacak şekilde ver! kısa versiyonda sadece şarkının ikinci kısmı var ki o kısım zaten asıl kötü olan bölüm. ne akılda kalıcı bir müziğin var; ne de hece ölçüsünün yakınından geçebilmiş, zorlamadan akıcı olan şarkı sözlerin. hele o en sondaki "pınar köfteleeeeğr" şeklindeki böğürüş...

advers etkiler (ya da nil karaibrahimgil)

2009-06-28T16:28:00.016+03:00

kolbastı, bez bebek, cennet mahallesi... hiç biri beni bu kadar derinden yaralayamadı... diğerlerinden çok daha kısa sürmesine rağmen bu kadar etkili olması çok şaşırtıcı. onu yuvarlanan maden suyu şişelerinin üzerinden atlarken, kıçınla dev yeşil şişeyi iteklerken ve türlü türlü "neşeli" hareketlerini yaparken ilk gördüğüm an 15 (onbeş) kişilik dumuru tek başıma bir oturuşta yedim.

çıkış zamanında bir iki tane sevilen (ki onları da sevmemiştim) jingle yazmış olmasının, insanı "hadi babalar şu ürüne bi reklam çekelim!" denildiği an akla getirmesini anlayamıyorum. tamam lanet olsun jingle yap sadece ona da bir şey demiyorum ama şu neşeli, cıvıl cıvıl hareketleri bırak gözünü seveyim. eşek kadar kadın oldun hala gençlik dizilerinde oynayan orta yaşlı insanlar gibi kıpır kıpırsın. zamanında "aman butik şarkıcıyım, üniversiteli gençlerin yeni gözdesiyim" şeklinde takılırken, "bronzlaşmak" klibinde bikiniyle mal beyanında bulununca magazin programlarının da gözdesi oldun. daha sonra mini eteksiz göremez olduk seni, o kendine benzettiğin özgür kız karakteri yalan oldu çorap reklamında oynarken. romanese'nin bahsettiği "renkli göz ve beyaz ten" gibi mukaddes bir ikiliye sahip olmana rağmen, kendinden bu kadar nefret ettirebildiğin için ayakta alkışlıyorum seni pop-art tabiatlı insan.

eğer reklamını ilk gördüğümde elimde maden suyu şişesi olsaydı, ağır çekimde yere düşerdi, ki o derece iğrendirdin beni içtiğim maden suyundan. reklam yapmakla başarılı reklam yapmak arasında büyük bir farkın olduğunu görmüş olduk. demek ki neymiş, reklam insanı rezil de edermiş, vezir de.

eminim ki birçok insanımız nil karaibrahimgile olan nefretini dile getirmekte zorlanıyor, bu yüzden bir arkadaşımın yıllar önce hayata geçiremediği planı olan nefret platformunu blogger'da oluşturmaya karar verdim. yakında hizmetinizde olacak.

her yerde karadeniz esintisi (ya da kolbastı)

2009-06-24T11:29:00.009+03:00

evde, işte, her yerde...

zamanında mahallenin muhtarları dizisinde laz şivesiyle konuşan oyuncular beni doğu karadeniz bölgesine düşman etmişti. fakat büyüdükçe gördüğüm şey bu insanların kendilerinden bıktıran bir sürü özelliği olduğu idi. inatçılıkları, kalın kafalılıkları, her yemeğin içine hamsi koymaları, ahşap yangın merdivenleri ve müzik anlayışları.

kemençe denilen müzik aletinden çıkmış güzel bir ses, şarkı duymadım bu yaşıma kadar. gıy gıy gıy gıy şeklindeki ses ile kombine gerçekleştirilen horon ise yan yana titremekten ibaret görünmüştür gözüme. sanırım bu durumu farkeden doğu karadenizliler "daha komplike bişey bulmalıyız!" diyerek hoptek ve kolbastıyı piyasaya sürmüşler.

kolbastı denilen şeyi ilk kez abimin düğününde (ekim '07) gördüm. düğüne trabzondan gelen misafirlerimizin isteği üzerine çalınan şarkıyla abla kardeş karşılıklı kolbastı oynamışlardı. keşke bu deneyim o günle sınırlı kalsaydı... daha sonra her şenlikte, her toplantıda, hatta yemekteyiz programının sürpriz kısımlarında bile kolbastı oynanmaya başladı. gündüz evde olduğum zaman ece erken'in "mavi şeker" adlı programında rastladığım "don-bastı" adlı yarışma ise beni benden aldı (amaç: meşhur kolbastı şarkısı çalarken yarışmacılar kolbastı oynuyorlar ve müzik durduğu anda hareketsiz kalmaya çalışıyorlar). fakat bu şeyi ilk gördüğüm haliyle arasındaki benzerlik o kadar azaldı ki yazıya dökemem hislerimi, o yüzden aşağıdaki videoyu koymayı uygun gördüm.

Benzer videolar için tıklayın

daha fazla fantastik kolbastı hareketi burada

gördüğünüz gibi kolbastı adlı tuhaf şeyde "şok hareketi" adı altında michael jackson'un thriller dansından esinlenilmiş, ilerleyen zamanlarda moonwalk ve smooth criminal lean ile karşılaşmak beni pek de şaşırtmayacak. eğer iki videoyu da izleyebildiyseniz sizi tebrik ediyorum...

hadi hepsini geçtim, dragon çalımı ne be adam!

die zauberflöte (ya da istanbul)

2009-06-24T11:15:00.003+03:00

şubat ayında istanbul süreyya operası'nda izlediğim, uzun süredir paylaşmak istediğim ama zaman bulamadığım mükemmel eser: die zauberflöte (sihirli flüt).

ilk dönemin ardından staj yapmak için gittiğim (fakat yapamadığım, orası ayrı) istanbul'da ilk birkaç günüm kuzenimin bileğindeki sakatlık nedeniyle evde geçti. onun bu sakatlığı dolayısıyla yengemin çok önceden aldığı 4 (dört) opera biletinden birine konmuş oldum, ki zaten kuzen sakat olmasa da gitmezdi. yengem geleceğimi çok iyi bilmesine rağmen "deuscum gelir misin operaya yarın?" diye sordu, ben "hangi opera?" dedim, o da "sihirli flüt" dediği anda ben çoktan smokinimi giymek için odamın yolunu tutmuştum, fakat valizimi açtığımda smokinimi almadığımı farkettiğim an yıkılmıştım adeta.

sihirli flüt (1791) mozart'ın ölmeden önce bestelediği son eseri requiem'den (daha sonra uzun uzun bahsederim) önce yazdığı operadır. dönemindeki çoğu örneğinin aksine italyanca yerine almanca tercih edilmiştir. insanlar "para kazanmak için yaptı, italyanca daha iyiydi, bik bik bik..." şeklinde konuşsa da mozart ortaya çıkardığı bu üstün eserle insanların ağzını 200 yıldır açık bırakmakta.

süreyya operası'nda çok büyük kısmı orijinal diliyle sergilenen operada üstyazıda hiç aksama olmaması çok güzeldi, diğer gösterilerdeki izleyicilerden şanslıydık bu konuda. izlediğim yabancı versiyonlarına çok yakın performans gösteren sanatçılar takdiri hak etmekteydiler. özellikle nazlı deniz boran'ın gece kraliçesi rolünde seslendirdiği "der hölle rache kocht in meinem herzen" aryası dakikalarca alkış aldı ve bu çok zor ve meşhur aryayı bu kadar iyi seslendirmesi türkiye'de ne gibi cevherler olduğunu bize çok iyi göstermekte idi.

şubat ayında bulunduğumuz için izleyicileri üşütmeyelim diye sıcağın gözüne vuran görevliler yüzünden küçük kuzenimle döktüğümüz teri gören dayım bana doğru eğilerek kulağıma 3 (üç) kutsal değeri fısıldadı: "çıkışta... kokoreç, midye, bira... var mısın?". kendisi benim için hayatın anlamı olan bu yiyecekleri sıraladıktan sonra gösterinin sonunu zor getirdim.

çıkışta istanbul'un neresinde ne yenileceğini en iyi bilen insan olan dayım, bizi kadıköy'de söz konusu yiyeceklerle bir güzel besledi ve o cehennem sıcağından çıktıktan sonra, şubat ayında sokakta yemek yiyip soğuk bira içilebileceğini bize kanıtlamış oldu.

eve döndüğümüzde hepimiz şahaneydik, on numaraydık...

itici güç (ya da ata demirer)

2009-06-23T15:18:00.007+03:00

evinde hiç ayna yok mu senin? şu biri adsl reklamında o koca göt-göbek ikilisiyle yaptığın hareketleri bir de ayna karşısında yap gözünü seveyim... senin o hantal, iğrenç vücudunla sadece karşımda durman bile yeterince iticiyken, neden bir de dans ettin be adam? neden evimde kullandığım biri adsl'i iptal etme noktasına getirdin beni?

dudaklarını uzata uzata şarkı söylemenden, mal duruşundan, o kocaman göt-göbek ikilinden, oynadığın her avrupa yakası bölümünden, stand up gösterilerinden, içinde olduğun her projeden ayrı ayrı nefret ediyor, mümkünse ortadan kaybolmanı istiyorum.

Hashi kullanarak Shinigami olmak (ya da Japon)

2009-03-23T23:20:00.002+02:00

japonlukla tanışmam çoğu yaşıtımdan daha geç gerçekleşti. diğerleri ilkokuldayken tsubasa izlerdi, ortaokul ve lisede ise japon'a (yaşadığım yerde gençler, "wining eleven: goal storm" oyununa, maçtaki spiker japonca konuştuğu için japon demekteydiler.) giderdi. her ne kadar bu toplumu japonculuğa iten asıl faktör futbol gibi görünse de şöyle bir düşününce bu adamların futbolda herhangi bir başarısı ya da 3 (üç) 5 (beş) tane üst düzey futbolcusu aklıma gelmemekte. sanırım japona aşinalığım sadece televizyondaki dövüş (hatta döğüş) filmlerinde gördüğüm, çinli olmasına rağmen japon olduğunu düşündüğüm kung fu'cu insanlardan ibaretti. neticede uzak bir coğrafyanın insanıydılar ve gözleri kısmen çekik idi.

japon farklıdır; dünyanın çok farklı yerlerindeki 5 (beş) ülkeden birer adet insanı alın karşınıza ve sadece izleyin. japonun aradan hemen sıyrılacağına eminim. Belki de her insanın bilinçaltına yerleşen bir olgu bu, tıpkı S.'nin japon misafiri Yuki'yi oğluna gösterip "oğlum bak! japon!" diyen baba örneğinde olduğu gibi. hollandalı görse gösterir miydi oğluna? dişiyse kendisi bakardı, erkekse farkına bile varmayabilirdi.

benim için asıl hikaye Yuki ile tanışınca başladı...

aslında tanışınca değil de, S. onun gönderdiği hashilerden bir çifti bana verdiğinde başladı...

ya da hashileri almamla, okuldan bir arkadaşımın ısrarlarına dayanamayarak bleach adlı japon animeyi izlememin aynı zaman dilimine denk gelmesi daha etkili olmuş olabilir hikayenin başlamasında...

bir japonun günlük yaşantısının çok basit bir parçası olan hashiyi kullanmak için elime geçen her fırsatı değerlendirmeye başladım. elime geçen fırsatlar yetmedi, yenilerini üretmeye başladım. en sonunda ergen bir japon kadar hashi kullanma yetisine sahip oldum. artık sabahları daha fazla zeytin yiyor (zeytin yakalama konusunda çataldaki performansımın çok çok ötesindeyim), hatta çayıma şekeri bile hashi ile atıyorum. anime izlemek ve izlerken yeni bölümleri indirmek için elimde hashilerimle bütün öğünlerimi bilgisayar masama taşıdım, ki zaten bilgisayar başından güçlükle ayrılabilen bir insanımdır. ekranda shinigamiler (ölüm tanrıları) hollowları (kötü ruhlar) katanaları ile çatır çatır harcarken, ben yaptığım makarnayı, hashiyle yemek kolay olsun diye, derince bir tasa koyup hapur hupur yemenin keyfine varıyordum. animeyi de japonca dublajlı ve ingilizce dublajlı izlediğim için ufak ufak cümle yapıları hakkında fikir ediniyor ve kelimeler öğreniyordum.

anata wa shinigami desu ka?
watashi wa shinigami!
kore wa ii katana desu!

düşününce çok garip geliyor... ingilizce öğrenirken ingiliz kültürünü, rusça öğrenirken rus kültürünü pek merak etmiyor insan, ama japon başka bir şey; kendine çekiyor insanı, türlü türlü kanjiler ezberlemeye, kelimeler öğrenmeye, geleneklerini, yaşantılarını araştırmaya itiyor insanı... geleneklere bağlı kalmak, bilimde coşmak, drift gibi tuhaf bir araba yarışını icat etmek ve daha niceleri... tuhaflar işte...

evet, hashi ile nesquik mısır gevreği bile yedim... taneleri hashiyle hallettim ama kaseden sütü içmek için kaşık kullandım ayrıca... o kadar da japon olamam!

güzel bir güne başlamak (ya da seçim gerginliği)

2009-03-12T23:41:00.008+02:00

çok fazla uyuyan biri değilimdir, az ve öz olan uykum da fazlasıyla hafiftir. bu tuhaf özellikler silsilesi birleşince ortaya çıkan durum biyolojik dengemi bazı dönemlerde bir hayli sarsmakta ve beni ilaç kullanmaya zorlamakta. ne zaman çok geç vakitlere kadar uyanık kalsam, ertesi gün diğer çoğu insan gibi öğleden sonraya kadar uyumak istemişimdir hep. buna da her seferinde bir engel çıktı şimdiye kadar, ama bu sabahki engel gibisiyle karşılaşmamıştım...

"Baş koymuşum Türkiyemin yoluna
Düzlüğüne yokuşuna ölürüm
Asırlardır kır atımı suladım
Irmağının akışına ölürüm" doymayanlar için iki partisyonu daha var

karşı apartmanın altında bulunan mhp seçim bürosu sayesinde her sabah ilk ben duyuyorum bu şarkıyı herkesten önce, ne büyük şans... mhp'nin kahve gibi kullanılan seçim bürosunun hemen yanında akp seçim bürosu var, genelde boş içerisi ve onlar o kadar seslerini çıkartmıyorlar. zaten genelde akpliler her platformda sessiz ve derinden ilerleyip, işi bağladıktan sonra seslerini çıkartmaya başlıyorlar, şüphe çekmemeye dayalı bir nevi taktik bu...

yıllardır milliyetçiliğin marşı olarak bu şarkı kullanılmakta... her duyduğumda aklıma gelen yegane soru ise: neden?

bu adamın başka şarkısı yok mu? var. zamanında kablolu tv'de sürekli aynı şarkıları çalan kanallarda ara sıra başka şarkılarına ait tuhaf videolarını da görmüştüm... kâh cirit oynuyordu kâh atın üzerine sırt üstü yatarak ok atıyordu... kısacası tam bir türk erkeğinin olması gerektiği gibiydi kendisi...

sesi güzel bir milliyetçi şarkıcı yok mu? onu bilmiyorum, ama bu adamın olmadığını biliyorum...

kafamda hiçbir zaman bir yere oturtamadığım şeylerden birisi de seçim otobüsü. en sağcısından en solcusuna her partinin her seçimde kullandığı çok büyük kozlar olarak görülmekte. acaba doğru mu? bunu düşünenler bağırdığı zaman haklı olduğunu kabul ettirebileceklerini düşünenler mi? zaten sana oy verecek kitle belli, başkası o müziği dinleyince kafasındaki her şey değişip sana mı oy verecek? ankete oy vererek bu gerçeği aydınlatmama yardımcı olursanız sevinirim...

acaba uykumu gereksiz yere mi elimden alıyorlar? seçim bitse de manzaram biraz düzelse...

ah! tam bir aslan burcu erkeğisin!

2009-03-09T18:10:00.002+02:00

"Eğer yalnız yaşıyorsanız yalnızlığınız birden bitebilir, İş ve para konuları ağır giden veya zor gelişen hatta umudun ötesine göçmeyen konular ya da bir konu aniden hızlanabilir. Yani toplam olarak birçok alanda hızlanma ve hareketler görülüyor. Özellikle de öğleden sonraki saatlerde. Ek sorumluluklar yüklenmemelisiniz. Çünkü kaldırabileceğinizden fazlasını zaten sırtınızda taşıyorsunuz."

yukarıda okuduğunuz pasaj bana bugün için uygun görülen burç yorumum. ben aslan burcuyum, siz belki başka bir şey... eğer editör gazetede bunu aslan değil de oğlak burcunun altına yazdırsaydı yanlışlıkla, acaba ertesi gün "düzeltme ve özür" kısmına bu yapılan hatayı yazma ihtiyacı duyar mıydı? hiç sanmıyorum.

tanışırken ilk olarak ismimi, ardından burcumu soran kızlar tanımıştım ve tabii ki dumur olmuştum.

işinden, okulundan çıkmış, akşamleyin gazetede bunu okuyan bir ikizler burcunun da "evet ya öğleden sonra çok yoğundum... keşke bilmem kimin projesine yardım edicem demeseydim ya... hayatım bu ara bayaa bi hareketlendi hakkaten" demesine şaşırmamalı ya da ben şaşırmıyorum en azından. o kadar yuvarlak ve genel ifadeler ki bunlar... sadece kendi burcunu okuyan birisi bu tahminlerin nereden çıktığını düşünmemişse bunu fark etmemesi doğaldır.

burç yorumlarının kaynağının ne olduğunu ilk düşündüğümde bunları yazan insanların ilham kaynaklarının yıldızların konumları değil de kendi götleri olduğunu düşündüm ve bunu hemen, en azından kendime, ispatlama ihtiyacı hissettim. ilk ulaştığım iki gazeteden kendi burcuma ait kısmı okudum. birisi günlük hayatın stresinin karmaşasının beni yoracağını söylerken, diğeri bana pastoral bir tatile çıkacağımı müjdelemekte idi.

diyelim ki bu yazılanlar gerçekten kendi uydurmaları değil, yıldızlara dayanılarak yazılıyor... "ulan aynı yıldıza bakıp farklı şeyi nasıl söylüyosunuz!?"a karşılık da "yıldız konumlarına farklı açıdan yaklaşıyolar... ondan, ondan..." diyelim. asıl soru burada karşımıza çıkıyor: bir yıldızın konumu ve hareket şekli, o yıldızla ilişkilendirilen burçtan bir insanın günlük hayat akışındaki abidik gubidik olayları nasıl etkileyebilir?

1. çıplak gözle görülebilecek bir mesafeden geçerek "aa yıldız kaydı :)" şeklinde çocukluğumuzdan kalma bir mucize olgusunu hatırlatır neşelendirir. ki zaten "yıldız kayması" denilen şeyin de yıldızlar değil de meteorlarla ilgili olması ise yıldızların gözümüzde değer kazanmasına neden olmuştur.

("meteor" kelimesini kullanırken TDK'dan kontrol etme ihtiyacı hissettim:
1- Atmosfer içinde oluşan sıcaklık değişmeleri, rüzgâr, yıldırım, yağmur, dolu vb. olaylara verilen genel ad.
2- Gök taşı.
ilk anlamın öncelikli olarak aklıma gelmemesi "acaba başkasının gelir mi?" diye düşünmeme neden oldu.)

2. güneş sisteminin dışında bulunan söz konusu yıldızın güneş sistemine dahil olma çabası. sanırım sadece ilgili burcun değil herkesin ortak sorunu haline gelir ve abidik gubidik değil de çok daha büyük bir değişikliğin habercisi olurdu.

rezzan kiraz ve adı aklıma gelmeyen daha niceleri... yıllardır sabah programlarında, gazetelerde boş beleş yer işgal ettiler... "yükselen burç" zırvasıyla da işi aylık periyodlardan dakikalık periyodlara taşıyarak (çok daha kesin, hata payı düşük burç yaftalamalarıyla) ayaklarının bulundukları yerden kaymamasını sağladılar. yükselen burç da öyle bir şey ki her kaynaktan alınan sonuç farklı bir burca işaret etmekte.

burç diyince akla gelen başka bir konu ise çin takvimi. çin halkı daha tuhaf ama kendi içinde daha tutarlı bir değerlendirme yapabilmekte; doğum yılına göre burç belirlemekteler kendileri. işin tutarlı yanı mantık olarak aynı jenerasyondaki bireylerin aynı olaylardan benzer şekilde etkilenmeleri. keşke ürettikleri taklit ürünlere de biraz mühendislik mantığıyla yaklaşabilse keratalar...

Fw: Fw: Fw: ( ya da üreme!)

2009-03-08T03:00:00.002+02:00

"gelin bir milyon kişi toplayıp türk'ün gücünü tüm dünyaya gösterelim"
"her tıklamada 1 insan açlıktan kurtuluyor, gel sen de katıl" tarzı facebook grupları ve forward mail zincirleri... sizleri sevmiyorum...

forward;

bir gruba değil bir milyon, 1 milyar insan toplasan ne olur ki? türk'ün gücü "kavga var la!" diye adam toplamakla mı gösterilir? hem nedir bu güç saplantısı? acaba küçük yüzölçümlü doğu avrupa ülkeleri de kendilerini bizim gibi çok önemli, çok stratejik, "olmazsa olmaz" görüyorlar mı merak ediyorum. "hacı üzerimizde ne oyunlar oynanıyo bi bilsen!"

bir tek sana oynanıyor sanki...

forward;

forwardlanması istenen mailin forward sayısına endeksli bir yardım yapacak bir yardım kuruluşu olur mu? bunu hiç düşünmediniz sanırım.

forward;

facebook listemdeki arkadaşlarımı gerek görmediğim sürece hiç bir gruba yönlendirmiyorum. gerek görmekten kastım ise davetlerime iliştirdiğim "bakın süper geyik dönüyo" notu.

üstelik sadece ilgili arkadaşlarıma.

ama en sevdiğim: "her tık afrika'da bir çocuğa yiyecek ve giyecek olarak dönecek."

kendimi bildim bileli afrika'daki çocuklara yardım yapılmakta. kendimi 7 yaşında bilmeye başladığımı varsayarsak 15 yıldan fazla olmuş bu çocuklar yardım alalı. peki yardımın yanı sıra hiç mi ders almamışlar? bu çocuk aç bir anne babadan doğdu, büyük ihtimalle ebeveynlerinin de aynı şekilde doğduğunu söyleyebiliriz. açlık babadan oğula bırakılması gereken değerli bir miras olmadığını bilmemize rağmen bu insanlara biz balık tutmayı öğretmek yerine balık vermişiz, hatta balığın yanında da rakı vermişiz. o da karnı biraz doyunca kendini vermiş cinsele, vermiş cinsele... televizyonda gördüğüm benimle yaşıt o aç çocuk, kucağına aldığı bilmem kaçıncı çocuğuyla gözlerine sinekler konarak aynı kanalda karşıma tekrar çıkıyor.

tamam, onları kısırlaştırmak çok radikal bir sonuç olabilir ama bari korunmayı öğretin, "bakın siz çektiniz başkası çekmesin" desin birileri.

hatta afrika'dakilerle uğraşılırken birileri de türkiye'ye bir el atsın, kontrolsüz üreme diyince akla hemen kendi ülkem geliyor tabii ki. "allah onun da rızkını verir." saçmalığını ilk çıkartan kim acaba? "minimum maaşla açlık sınırında yaşarken ne demeye karın dur durak bilmeden hamile?" diye soran, aklı başında birileri olmamış mı hiç bu durumdakilerin çevresinde?

forward;

"erkek adamın erkek oğlu olur!"
senin karını, anneni, kızkardeşini sadece anneleri mi doğurdu? onların da erkek babaları vardı.

forward;

erkek çocuğu sahibi olmayı sayısal lotoyu kazanmaya eşdeğer görenlerin yaşadığı bir ülke burası. halbuki kabaca bir hesapla lotoda 6 tutturma ihtimali 0.000000001% iken erkek çocuk tutturma ihtimali 50%. aradaki farka bak ve tutturamıyorsan daha fazla deneme mümkünse... senin de oğlun olmasın kızın olsun.

- en az 3 çocuk istiyorum!
+ al da...

forward.

makyaj akıtan göz yaşları (ya da emo kidler)

2008-07-03T15:36:00.004+03:00

kimdir bu emolar, neden bu kadar bedbahtlar? bu konuda aydınlanmayı umuyorum. gazetelerin pazar eklerinde bile bu soru var: neden?

öncelikle kim emodur, kim değildir bunun saptamak gerek...

- siyah göz makyajı yapmak (erkekler için)
- damalı giysiler, aksesuarlar ve ekose ya da siyah boru paça pantolon giymek (ekose daha tehlikeli)
- zayıf olmak (şişman bir emo düşünülemez)
- kaldırımların bir kenarına kıvrılmak
- sebepsiz yere ağlamak
- kolunu falan kesmek (ama çok değil yoksa sadece şekil yapma amacı aşılır)
- saçlar uzatılır ve bir gözü örtecek şekilde öne doğru taranır (jöle kaçınılmazdır)
- kameralı cep telefonuyla yukarıdan kendi fotoğrafını çekmek
- çekilen malum fotoyu facebook, myspace, vb. profiline koymak
- öyle olmasa bile intihara meyilli gibi görünmek
- msn türkçesi'nin biraz daha dejenere olmuş halini kullanmak
- 1'den çok vans veya converse sahibi olmak
- (istanbul'dakiler için) içindeki istiklal cad. iş bankası veya kadıköy rexx sineması önünde dikilme güdüsüne karşı gelememek

eğer yukarıda yazanların %73'ünü yapıyorsanız size kötü haberlerim var...

evet saydığım maddeler bir emonun hayatındaki temeller, yani siz bir emosunuz. bunları yaparken aklınızdan ne geçtiğini biliyorum sanırım. bu "loser" olma/görünme hali aslında herkes birlikte eğlenirken, kenarda köşede yalnız başına, dertliymiş, canı sıkkınmış gibi yapıp yanına bir kızın gelip "aa neyin var tolga*?" diye sormasını istiyorsun biliyorum. sonra o kızla yakınlaşacağını düşünüyorsun, bunu da biliyorum... bu durum için sana amerika'dan getirdiğim altın tavsiyem şu:

"go get a real life!"

not: emo dosyasını incelemeye ilerleyen yazılarımda devam edeceğim.
* tolga adında kimseyi tanımamanın verdiği eziklik.

seni tanımıyorum ama seni ölü istiyorum - I (ya da demet akalın)

2008-06-25T15:59:00.006+03:00

dediğim gibi... seni tanımıyorum... ama kocaman diş etlerine, sürekli tatilden bahseden ve ayrılınan sevgiliye "artık umrumda değilsin" mesajı gönderme kaygılı şarkılarından, tf* olduğun için magazin muhabirlerine "yo yo yo, çocuk düşünmüyorum, hiç sevmem zaten" diyişine, her mikrofon uzatıldığında birilerine sataşmana sinir oluyorum. rica etsem dolaylı yoldan da olsa, girdiğin ya da seni soktukları hayatımdan defolup gider misin?

* testiküler feminizasyon (bu gerçeği ısrarla araştırınız.)

requiem for a dream (ya da sarılalım sıkı sıkı)

2008-06-25T10:25:00.007+03:00

yönetmen: darren aronofsky

oyuncular: ellen burstyn, jared leto, jennifer connely, marlon wayans

bu film çevremdeki insanların bir kısmından ve internette orada burada okuduğum yazıların çoğundan öğrendiğim kadarıyla "ay çok süper film", "çok sarsıcı, beni en çok etkileyen film".

"peki bu filmin neyinden etkilendiniz?" diye sormak istiyorum bu insanlara:

- çevrenizdekilerden biri bu filmi izleyip, size "çok manyak film ya" dedi
- uyuşturucunun kötü bir şey olduğunu bilmiyordum bu film sayesinde öğrendim
- tv bağımlılığının kötü bir şey olduğunu bilmiyordum bu film sayesinde öğrendim
- aileme kötü davranıyordum, bu film bana bunun yanlış olduğunu gösterdi
- aslında izlemedim bile, ama herkes sevdiği için izlemiş, geri kalmamış numarası yapıyorum
- filmcilik açısından çok deneysel ve uç bir film idi

diyorsanız size kötü haberlerim var...

102 (yüziki) dakika boyunca gereksiz uzatılmış bu filmi size sadece 1 (bir) cümle ile özetleyebilirdim ve bundan da aynı sonuçları çıkartıp yaşamınıza o filmi izlemek gibi bir hatayı yapmadan devam edebilirdiniz. benimki biraz "ben yandım eller yanmasın" tarzı bir yaklaşım. alın size özet:

"uyuşturucu, para karşılığı seks, suç işlemek, aileye önem vermemek ve her türlü bağımlılık kötüdür."

bu cümleyi okumak 2 (iki) saniye sürüyor bende, e hadi ben biraz hızlı okuyorum başka birinde 3 (üç) - 4 (dört) saniye sürsün. 102 (yüziki) boş geçen dakikadan daha avantajlısınız değil mi? eğer yukarıdaki maddeleri bu filmi izlemek için bir bahane olarak görüyorsanız, özeti okuyarak cebimize attığımız fazladan zamanı "teletubbies" izleyerek geçirirseniz daha fazla şey öğrenebilirsiniz hayata dair.

batarken güneş ardından tepelerin, veda zamanı geldi teletubbielerin...

çantanın derinliklerinde... (ya da kırmızılı kadın)

2008-06-20T16:20:00.003+03:00

- aa ne güzel bir elbise... yeni mi aldın?
+ (çantasından eşşek kadar 2 lt.lik şişeyi çıkartarak) hayır perwoll'le yıkadım!

çüş! iyi ki yanında "hatta bununla yıkadım!" diye çamaşır makineni getirmemişsin. bu tuhaf reklamı izlemem ve üzerine uzun süre "neden?"diye düşünmemden sonra hiç üşenmeden gittim, reklamın yönetmeniyle almanya'da bir röportaj yaptım...

d.e.m: merhaba, nasılsınız?
yönetmen: (bir yandan telefonu eline alarak) teşekkür ederim, siz nasılsınız? size ne ikram edeyim?
d: mümkünse çay...
y: yok siz ağır misafirsiniz, (sekreteri telefonu kapatmadan) kızım d. bey'e kahve yapın![geleneklerimizi gayet iyi bilmekteydi]
d: madem öyle, orta olsun bari o zaman...
y: orta olsun...
d: hemen konuya girmek istiyorum müsadenizle...
y: tabi...
d: neden?
y: ne neden?
d: (bir yandan kapıyı içeriden kilitlerken) anlamamış numarası yapmayın lütfen y. bey! bakın hala bey diyorum seviyeyi korumama yardımcı olun...
y: kapıyı kilitlediniz ama daha kahveler gelecekti...
d: (kilidi geri açarak) doğru...

*****
ortama sessizlik hakim oldu bir süre, sadece kahve fincanlarından çıkan çın ve onun höpürdeterek kahve içiş sesi... sekreter gelip fincanları aldıktan sonra ben de ona kapıya kadar eşlik ettim ve tekrar kapıyı üstümüze kilitledim.
*****

d: bak aslanım, sinirden taa türkiye'den geldim buralara... o nasıl reklam öyle!
y: durun bir dakika... cebinizde getirdiğiniz katlanabilir meşe odununa bakılırsa siz de buraya beni dövmek için geldiniz sanırım...
(dedektörlerden geçerken ötmesin diye organik bir dövecek kullanmayı düşünmüştüm ama bir şekilde görmüş... ama bozuntuya vermeden devam ettim)
d: bu ilk değil yani?
y: evet değil ve son olacağını da sanmıyorum... (ben ceketimi çıkarıp, kollarımı sıvarken devam etti...) herkes o reklamı yanlış anladı. ben aslında kültürümüzü insanlara tanıtmak istedim... (ofisinin camdan oluşan cephsine yaklaşıp, dışarıya bakarak) bizim oralarda (aşağı esslingen) bir adet vardır: kadınlarımız çantalarının içine ellerine ne geçerse atar ve evden o şekilde dışarı çıkarlar. ama genç kızlarımızın asi davranışları yüzünden asırlardır süren bu gelenek ölmeye yüz tuttu d. bey. ben de bunu reklamlarımda kullanarak biraz daha aşinalık ve albeni kazandırmak istedim. nesillerdir ailemizden üyeler aşağı esslingen'e belediye başkanlığı yapmakta ve benden, yönetmen olduğum için, bu çeşit spekülasyonlarda bulunmamı istediler. her şey bu yüzden oldu...

(odunu kılıfından çıkarırken bir an elim titremedi değil, sonuç olarak o geleneklerini sürdürmek istiyordu sadece)

y: bu reklamda amaç...

(ben de benimkileri...)

ne yaralarına pansuman yapmaya ne de belinde kırılan odunun kıymıklarını derisinden çıkarmaya mecali kalmıştı, uzun süren dayak faslından sonra yerde bile güçlükle yatabiliyordu... dayağını yerken bir kere bile bağırmamıştı, haykırmamıştı... sadece sessiz gözyaşları...

not: fiksiyondur. hayal ürünüdür.

bozuk atmlerin harika dünyası (ya da HSBC atm express)

2008-06-20T01:06:00.003+03:00

2. dönemin yorgunluğunu eve geldiğimden beri camın önüne koyduğum bir masa, bir dizüstü bilgisayar ve internet bağlantısıyla atıyorum. fakat bu durumdan benden başka herkes rahatsız oluyormuş gibi geliyor. asıl amacı ele geçirmiş bulunduğum bilgisayarını geri almak olan annem sürekli "oğlum biraz gez, dolaş... bak hava ne güzel... arkadaşların gelmedi mi?", her msn'e girdiğinde beni online görmekten sıkılan arkadaşlarım ise "şu msn'i bırak artık, yeter!" diyerek beni bu rüyadan uyandırmak istiyorlardı, pek umrumda değildi... ama sonunda bugünün geleceğini de biliyordum... günler süren evden dışarı adım atmama rekorumu sırf bunun için bozmak zorundaydım... o kadar duş, giyinme, hazırlanma bunun içindi... bugün bankaya para yatırmaya gittim ve insanın parasıyla rezil olmasının ne demek olduğunu bugün anladım...

bankaya yaklaşırken 50 (elli) metreden önündeki 10 (on) kişilik güruhu görmek mümkündü. "napim ya, bi daha gelemem o kadar" diyerek kendine orada bekleme sabrı kazandırmaya çalışsam da , yan yana duran 2 (iki) atm'den birinin bozuk olduğunu görmemle içimden "yok artık!" demem bir oldu. önümde ilerleyen amca dönüp "efendim?" diye sorunca farkettim ki aslında ben dışavurumcu bir kişiliğe sahipmişim... "yok amca sana demedim" diyerek kalabalığa en dış taraftan usulca yaklaştım. her zaman olduğu gibi kendi kendine konuşurmuş gibi yapıp "biz iki saattir burda duruyoruz... şuna bak hemen geldi yatırdı gitti"duyurusuna cevap olarak geleneksel "onun arkadaşı burda onun yerine duruyodu"...

bu hengâmenin ötesinde diğer kasanın niye çalışmadığını sorgulamıyorum bile. biliyorum ki "olur öyle...". birileri mutlaka içeriye girip gerekli şikayette bulunmuştur, sonra "büyük iş kadını" havasına bürünmüş, alabildiğine makyajlı, topuklu ayakkabı müptelası (daha doğrusu çok ses çıkartarak yürüme bağımlısı), kolumun girmeyeceği kadar dar bir pantolona sığmaya çalışmış sayın banka çalışanı bayan bu meseleyle ilgileneceğini "çok meşgulum ama madem ihtiyacınız var bana, madem her şey bana bağlı o zaman tamam" dercesine belirtmiştir. bundan dolayı içeriden gelen patır kütür tarzında, bozulan cihaza vurunca düzelir mantığının yankısı olan seslerin kaynağını sorgulamıyorum bile. tamirin ardından malum bayan dışarıya çıkarak gerekli para transferini özel bir kartla yapar ve diğer sıranın ortalarında bekleyen bir gence "gel sen dene burda işlem yapmayı" der.

bu noktadan sonra algı dünyanızın sınırlarından çıkmayı öneririm, ben yapabilseydim o an bunu, çok daha iyi olurdu... gencin cevabı etkileyiciydi:

"yok ben bişey yapmicam"

nasıl ya... çekindi herhalde diye düşündüm veya o da kıza sinir oldu o yüzden yapmıyordur diye düşündüm.

yanılmışım...

sırasında beklemeye devam etti, sıra kendisine geldi, yanında kimse yoktu, bir kenarda, sıradan hafif kaçık bir mesafede, öyle boş boş beklemişti bu zamana kadar. sonra sıra kendisine gelince atm'nin karşısında durdu, tuşlara bile basmadı... döndüp gitti...

"bunu acaba bir tek ben mi farkettim" diye düşündüm, herkes "aman araya kaynamasınlar, sıra şaşmasın" gibi şeylerin peşindeydi. sanırım evet, sadece ben farkettim...

süper aile (ya da hayatımın dumuru)

2008-06-18T18:24:00.003+03:00

ilkokulu boşverin... çok erkendi, bir tarza gerek yoktu... ama ortaokul hazırlık sınıfında klavye çalmaya başlamamın da büyük etkisiyle klasik müziğe merak sardım. 1-2 sene sonra daha yeni ingilizce öğreniyor olmanın verdiği hevesle inglizce şarkı dinleme ihtiyacı belirdi bünyemde (ki şu anda sahip olduğum ingilizcenin kaynağı olarak bu farkında olmadan yapmış olduğum doğru tercihi gösterebilirim). neden olduğunu bilmiyorum fakat bu isteğe cevap olarak abimin kasetlerinin arasından bulduğum pentagram'ı verdim bünyeye. daha sonra ilerleyen ortaokul yıllarımda en sert, en uç metal müzik türleriyle tanıştım. çevremdeki heavy metal insanları da basit bir yargıyla genelde ikiye ayırabilmek mümkündü:

1- heavy metale pentagram'la başlayanlar
2- heavy metale metallica'yla başlayanlar

bu insanlarla genelde gittiğimiz çay içip, stüdyoya falan girdiğimiz yer, önceden ruhsatsız bir şekilde faaliyet gösteren, sürekli polis tarafından basılan bir studio/café idi. sonra bu olaylardan usandıklarından olsa gerek ruhsat aldılar kendileri. işte orayı işleten insan... Elif abla...

her zaman sert kız imajını benimsemiş olan Elif, yıllar boyu çeşitli, başarılı-başarısız bir çok grupta yeri geince bateri çalmış yeri gelince vokal yapmıştı. bence her ne kadar ikisinde de düşündüğü kadar başarılı olmasa da, dedim ya sert kız imajı vardı... sürekli siyah giyerdi, apartman topuklu ayakkabılarını hiç ayağından çıkarmazdı, göz altları ve dişleri her zaman siyah olurdu(sanırım sigaradan)... ne kadar yetenekli olduğu, giyimi, tipi pek önemli değil ama ben ve benim gibiler için önemli olan böyle bir müessesede çalışmasının gözümüzde bir yeri vardı. taa ki bugüne kadar...

her şey sıkıntıdan kanal değiştirmemle başladı. kanalları seri şekilde "+" tuşuna basarak geçmekteydim. ama o an... olmamalıydı... kanal 1'de demet akbağ'ın sunumuyla renklendirdiği(!) yarışma "süper aile"yi gördüm. demet akbağ'ı zaten sevmem... yanında onu göreceğimi hiç düşünmemiştim. olmamalıydı... üstelik "tellioğulları" ailesi olara yarışmaya katılmış bir ekipte yer alıyordu, soyadı tellioğlu değildi. acaba evlenmiş miydi? sanmıyorum. ayrıca 450'ye karşı 87 gibi bir puanla yenilen taraftaydı. eski sert kızdan geriye sadece kırmızı siyah çizgili, avril lavigne tarzı bir tshirt kalmıştı. ancak o kadar sertti çünkü...

not: fotoğraf temsilidir. şahısların Elif'le alakası yoktur.

basınçlı kaplar (ya da kadınların "yeter beh!" dedirten sorunları)

2008-06-18T00:42:00.005+03:00

artık her reklam kuşağında 3 tane hijyenik ped ve 4 tane kadınların şişkinliğini alan prebiyotik besin reklamı görmekten sıkılan ben, haykırmak istiyorum.

neden? neden bunlar gözümüze gözümüze bu kadar sokulur hale geldi? ped meselesine alışığım orkid reklamlarıyla büyüyen bi genç olarak ama bu gaz meselesine alışmayı reddediyorum. en son gördüğüm ilgili reklamda "kış gitti ama şişkinliğim gitmedi" diyen bayana bi çift sözüm de var... zamanında boğazı kesip spor yapmaya başlasaydın hiç bi şeyin kalmazdı. sürekli ye-otur ye-otur tabi şişersin be kadın! ona vevap veren, şişkinlik hissinden kurtulmuş kız da akıl veriyo elindekini gösterip "sen de benim gibi bundan ye şişliğin insin". sen de sadece ondan yesen veya sadece herhangi bi hafif besin tüketsen pizzayı, iskenderi bırakıp, sen de şişmezsin sanırım. ayrıca nedir bu spice girls'ten beri iyice büyüyerek ilerleyen "girl power" tarzı toplu hareketlenmeler. neymiş, activia hareketiymiş. ne yani? rahatlamak için toplanıp beraber çok afedersiniz gaz mı çıkartacaksınız? reklamları denetleyen bi kurul varsa bu takım şeyleri engellemeye davet ediyorum görevlilerini. kadınlar her türlü saçma olayda bi dayanışma moduna geçmekten de vazgeçsin artık rica ediyorum.

beauty is a curse (ya da şişe efes)

2008-06-18T00:28:00.002+03:00

neden? neden ben bu estetikten yoksun şeyi bu kadar güzel görüyorum? aşık mı oldum yoksa ona? ama asıl güzel olan şey, onun hiç bi zaman değişmek gibi bi ihtiyacı olmaması... kendini böyle güzel buluyodu belki de... rakipleri ne yaparsa yapsın o bizleri yine peşinden koşturmayı başardı. evet, şişe efes... odundan az, reha muhtar'dan çok estetik bi görünüme sahip kutsal cam parçasının yarattığı hipnotik etkiyi kimse göz ardı etmemeli. içki içmeyen eski ev arkadaşım bir gün dolabı açıp diğer ev arkadaşımın miller markalı sarı suyunu görüp "namussuzun rengi süper hacı" dediği anda gözlerime inen perde kalktığında elimi yüzümü kan içinde buldum... o da karşımda, yerde boğazı kesilmiş bir biçimde yatıyodu. sonra arkamdan gelen "deus ne yaptın!!!" sesine doğru salladığım kırık şişeyle boğazını kestiğim diğer ev arkadaşımın yere düşmesiyle kendime geldim. meğer ev ark. no. 1'in ilk cümlesinden sonra anime tarzı bi rüyaya dalmışım. sonra 1 numaraya dönüp "önemli olan tadı arkadaşım" diyerek (arkadaşım yerine bi küfür kullanmış olabilirim, emin değilim) içten içe "o zaten ne anlar, içmiyo bişey yapmıyo" dedim ve efesin biradan anlayanların gözündeki liderliğini korumasını sağladım.

odamdaki dev camın önünü , 1.5 metrelik kalorifer peteğinin üzerini süsleyen güzel şişeler... sizi seviyorum...

haftasonu gezmesi (ya da öeh)

2008-06-17T15:44:00.004+03:00

yaşadığım yerde üniversiteli genç çiftlerin gelenek haline getirdiği çok ilginç bi adet var:

sevgiliyi elinden tutup bilimum markete bakkala gitmek. yerleşkenin meydanında bulunan büyük market tam bi mabede dönüşmüş durumda... içeri el ele giren sevgili sayısı gün geçtikçe artmakta... model olarak ele alınan bu mevzubahis sevgililerin yüz ifadeleri, yürüyüşleri, giyimleri gibi paramatreler değiştirilerek göz önüne alındığında hayatlarına dair bir çok bilgi edinilebilmekte. peki bu insanların amacı ne?

yaşadığım şehir zaten insanlara yapabilecek pek bi şey sunan bi yer değil, bu genç çiftlerimiz de evde oturup tv izleyerek ya da bilgisayar başında oturarak zaman geçirme alışkanlığına sahipler. yani çifti olmayanlardan farklı pek bi yanları yoktur. bahsettiğim marketin yanında bulunan otobüs duraklarında, otobüs beklermiş gibi yaparak gerçekleştirdiğim kontrolsüz deney sonunda vardığım neticeleri sizinle paylaşmak istiyorum.

- en şık kıyafetlerini giyerek bu görevi icra edenler:
+ yüz ifadesi :( olanlar: başlanması yanlış olan yeni bi ilişki sahibi çift
+ yüz ifadesi olmayanlar: yeni olmasına rağmen monoton ilişki sahibi çift
+ yüz ifadesi :) olanlar: yeni, mutlu, umutlu her şeyi beraber yapmak isteyen çift
- evde giydiği kıyafetleriyle bu görevi icra edenler:
+ yüz ifadesi :( olanlar: birbirinden kopmakta zorlanan, bıkkın çift
+ yüz ifadesi olmayanlar: bu tarz aktivitelerle vakit geçirmeye çalışan, bugünü de kurtardık diye düşünen çift
+ yüz ifadesi :) olanlar: tanımlanamadı...

görüldüğü üzere burda çeşit çeşit ilişki mevcut, seçin beğenin yaşayın...

not1: temsili market olarak migros seçilmiştir, aslında kipaş'tır kendisi.
not2: deney süresince hiç bir sevgili çift zarar görmemiştir.

aslında bir konu var... (ya da yerli malı haftası)

2008-06-16T15:33:00.001+03:00

geç de olsa keşfedebildiğim güzel şarkı... ne zamandır bu kadar güzel yerli malı şarkı düşmemişti buralara... herkes dinlesin herkes faydalansın...

aslinda bir konu var- yasemin mori

videoda emeği geçenlerin beynine sağlık...

milli takımın zaferi (ya da büyük saflık) - I

2008-06-15T11:13:00.001+03:00

milli takım kazandı, peki bize ne oldu?

- arda "şimdi şükretme zamanı" ve milliyetçilik duyguları üst düzeyde olan bir insanım" laflarıyla (ki hakan şükür'ü ve nicelerini de biliyoruz) bizi şaşırtmadı. cemaate teslim olmuş bi milli takımımız olduğunu bi kez daha gördük.

- fatih yavşağı yine kendisi bi şey yapmış gibi artistlik taslamaya ve tuhaf mimiklerini sergilemeye başladı.

- milletiyle, devletiyle ülke iç dış her türlü borç içinde yüzerken bu oyuncular rica minnet, poz yapa yapa bir nevi vatani görev icra ediyolar... ve üstüne eşşek yüküyle prim alıyolar, o yavşak fatih de alıyo evet.

- ayrıca fatih yavşağı diğerlerinden farklı olarak eşşek yüküyle maaş da alıyo, ki kızına o kadar harçlık veriyo ki bir bağış programına telefonla katılan kızı "harçlıklarımdan biriktirdiğim 10000 ytl'yi bağışlamak istiyorum" diyo. bunu duyanlar genelde "bak yaw, nasıl da bağışladı o kadar parayı, harbi kızmış" diyolar, pek az insan "harçlıktan 10000 ytl para birikir mi ulan eşşoğlueşek" diye düşünüyo.

- michel platini'nin türk milli takımıyla ilgili yorumu attığımız(!) her goldekulaklarımda çınlıyo: "siz bi de milli takıma para mı veriyosunuz?"

- fatih yavşağının astronomik maaşı bi aralar çok gündeme geldiği zaman "maaşımı bir hayır kurumuna bağışlıcam lan ("lan"ı ben uydurmuş da olabilirim)" demişti, fakat sonradan hiç haber çıkmadı. noldu o para?

gol attık, kazandık, tur atladık, eee?

nlp gerçeği (ya da kendine gaz verme) - I

2008-06-15T10:56:00.001+03:00

Güzel görüp, güzel düşünüyorum
Hayattan lezzet alıyorum
Negatif limanlarda durmuyorum
Pozitif sulara yelken açıyorum

(anonim nlp şarkısı)

bu şarkıyı üstüste 20 kere dinledim ama ne bi aydınlanma, ne bi relax olma durumu, ne de bi kıpırdanma hissettim. bu kadar mı fasa fiso şeyden sektör oluşturulur. aklıma hemen cem yılmaz'ın "içinde içinde" diye dalga geçmesi geliyo. ne içinde anasını satayım, kendi kendine gaz verebilir mi bir insan, ki başkasının gazına gelmek de ayrıca saçma bir durumdur o ayrı. herkes tutturmuş bi yol... ne zaman ki millet uğraş olsun diye, para harcamak için ne yapacağını şaşırdı bu tarz kişisel gelişimdir, nlpdir, yogadır yasladı paraları, adamlar aldı yürüdü.

bi de utanmadan şarkısını da yapmışlar, her sabah kalkıyosun, atıyosun playera "güne güzel başlıyosun". ben de yapıyorum aynı şeyi ama niye işe yaramıyo, çünkü ben yemiyorum. hatta ilk yazımı da bu şarkıya gönderme yaparak noktalıyorum ki durumu iyice açıklasın. saygılarımla...

sağa bakıyorum, sola bakıyorum
her şey aynı, sıkılıyorum
kendime gaz vermeyi reddediyorum
hayattan gram zevk almıyorum...